Trombofilija može izazvati pobačaj i smrt ploda

image1Trombofilija je sklonost trombozi. Može biti nasljedna i stečena.

Nasljedna trombofilija je povezana s genetskim promjenama koje povećavaju sklonost zgrušavanju krvi. Karakteriše je mutacija gena za Faktor V Layden, mutacija protrombinskog gena, manjak proteina C i S i manjak antitrombina.

Homozigot polimorfizam za MTHFR česta je promjena koja je združena s nastankom hiperhomocistinemije, no ne povećava rizik za duboku vensku trombozu ni kod trudnica niti u općoj populaciji.

Genetski polimorfizam za PAI 1 nema veću kliničku važnost iako je njegova prevalenca oko 50%.

Nasljedna trombofilija može ostati nedijagnosticirana cijeli život, ali se često otkrije u stanjima koja su sama po sebi hiperkoagulabilna, kao što je trudnoća. Ona povećava rizik maternalne tromboze i dovodi do trombotičnih promjena na materno-placentnoj površini, što može dovesti do brojnih patoloških ishoda trudnoće kao što su: zadržani pobačaj, fetalna smrt, preeklampsija, zastoj u rastu ploda i abrupcija posteljice.

No, uprkos brojnim studijama, povezanost između nasljedne trombofilije i patoloških ishoda posebno rane trudnoće nije apsolutno potvrđena. Obzirom na to, rutinsko testiranje na nasljednu trombofiliju nije preporučeno.

Stečena trombofilija ili antifosfolipidni sindrom je poremećaj koji se odlikuje pojavom antitijela u plazmi koji mogu izazvati arterijsku ili vensku trombozu. Uz sklonost trombozi, povišen titar antifosfolipida povezan je i s trombocitopenijom i učestalim habitualnim pobačajima trudnica.

Razlikujemo primarni antifosfolipidni sindrom, koji je zaseban entitet, i sekundarni oblik antifosfolipidnog sindroma, koji je čest pratilac sistemskog eritemskog lupusa i drugih reumatskih bolesti.

Vjeruje se da su habitualni pobačaji i intrauterina smrt ploda posljedica tromboza prvenstveno u posteljici.

Međunarodni konzensus kriterija za dijagnozu antifosfolipidnog sindroma temeljen je na prisustvu barem jednog kliničkog i jednog laboratorijskog kriterija.

Laboratorijski kriterij uključuje prisutnost LAC-a (lupus antikoagulant) ili antikardiolipinska antitijela IgM ili IgG u serumu ili u plazmi srednjeg i višeg nivoa ili prisustvo anti beta 2 glikoproteina 1 antitijela u serumu ili plazmi u dva uzastopna mjerenja u razmaku od 12 nedjelja. Klinički kriterij uključuje trombozu krvnih žila ili patološku trudnoću (jednu ili više neočekivanih smrti morfološki zdravih fetusa starijih od 10 nedjelja trudnoće; tešku preeklampsiju/eklampsiju; placentarnu insuficijenciju prije 34. nedjelje trudnoće i tri ili više spontanih pobačaja prije 10. nedjelje trudnoće).

Pozitivan titar antikardiolipinskih antitijela ne znači da pacijent ima antifosfolipidni sindrom. Ona se nađu kod infekcije Citomegalovirusom, hepatitisa C, HIV, sifilisa i Lyme-ove bolesti.

Združenost trombofilija i ranih gubitaka trudnoće i dalje ostaje tema koja privlači brojne rasprave.

Liječenje za obje vrste trombofilije se provodi niskomolekularnim heparinom i niskim dozama acetilsalicilne kiseline.

Ostaje pitanje: kome i kakva obrada trombofilije? Ispitivanjima je utvrđeno da 20% trudnica s normalnim trudnoćama ima trombofiliju, što znači da postoje i neki drugi faktori koji dovode do nepovoljnih ishoda trudnoće. Probir je razuman kod žena s neobjašnjivom smrću ploda, nakon što se isključe drugi faktori. Dakle, antitrombotična profilaksa bi trebala biti razmatrana samo kod selekcioniranih pacijentica s trombofilijom i neobjašnjivim ponavljanim fetalnim gubitkom, a nakon informativne diskusije s pacijenticom.

Dr. Nidžara ABADŽIĆ
Ginekolog


Više informacija možete dobiti u privatnoj ginekološkoj ordinaciji Dr.ABADŽIĆ, koja pruža sve vrste ambulantnih usluga iz oblasti ginekologije i akušerstva. 

donat-700x180